ReflexintegratieReflexen uitgelegd
LegCFLeg Cross Flexion
De Leg Cross Flexion-reflex kun je zien als een vroege samenwerkingsreflex van de benen.
Wanneer er druk of prikkeling op één voet komt, kan het andere been automatisch buigen of meebewegen. Het lichaam oefent zo al vroeg met afzetten, reageren en het afwisselend gebruiken van beide benen.
Alsof het jonge lichaam leert: als de ene voet iets voelt, helpt de andere voet mee om balans te houden.
Hoe werkt deze reflex?
Binnen reflexintegratie wordt de Leg Cross Flexion-reflex beschreven als een vroege reactie waarbij de benen op elkaar reageren. Druk of prikkeling onder de ene voet kan beweging oproepen in het andere been.
Je kunt het vergelijken met lopen op blote voeten over het strand. Wanneer je met één voet ineens op een scherp schelpje stapt, reageert je lichaam meteen. Die voet wil weg van de prikkel, terwijl het andere been helpt om je evenwicht te bewaren.
Zo laat het lichaam zien hoe snel beide benen met elkaar samenwerken.
Deze samenwerking tussen links en rechts is belangrijk voor latere bewegingen, zoals rollen, kruipen, staan, lopen en rennen. Het lichaam leert ritme, afwisseling en coördinatie.
Wanneer deze reflex niet soepel geïntegreerd is, kan het lichaam moeite hebben met rustige, afgestemde beenbewegingen. Dan lijkt het alsof de benen nog steeds willen reageren, ook wanneer stilzitten of rustig werken gevraagd wordt.
Signalen van een nog actieve reflex
Wanneer deze reflex nog actief meebeweegt, kan een kind moeite hebben met rust, coördinatie en tempo. Alsof de benen steeds willen doorstappen, terwijl het kind eigenlijk even in de haven mag blijven liggen.
- Veel bewegen met benen of voeten
- Wiebelende benen, tikkende voeten of schuiven op de stoel
- Motorische onrust of hyperactiviteit
- Wisselende coördinatie
- Moeite om het tempo van schoolwerk bij te houden
- Moeite om rustig te blijven zitten tijdens werken of luisteren
Voorbeelden uit de praktijk
Een kind beweegt de hele dag. De benen wiebelen onder tafel, de voeten tikken tegen de stoel en het lijf schuift steeds heen en weer. De juf vraagt om stil te zitten, maar het lichaam blijft als vanzelf in beweging. Niet omdat het kind niet wil luisteren, maar omdat de benen nog geen rustige aanlegplaats lijken te vinden.