Verder jutten
Wanneer de zee mee verandert
Over hoe ouders en kinderen elkaar beïnvloeden en samen groeien
Soms gebeurt het zomaar, ergens tijdens een gesprek in mijn praktijk. Ouders die bij mij zijn gekomen met een hulpvraag voor hun kind, vertellen over wat er thuis gebeurt, waar hun kind tegenaan loopt en wat ze zo graag anders zouden willen zien. Terwijl wij daar samen naar kijken, ontstaat er soms ineens een stukje herkenning in de binnenwereld bij de ouder zelf. Een reactie die zij herkennen, een gevoel van vroeger of een gewoonte die onverwacht op de deur klopt. Die klop op de deur is bijna altijd een schrikmomentje dat ervoor zorgt dat de symbolische golven in de binnenwereld van de volwassene flink gaan klotsen. Als jij durft te zijn met het geklots en hier doorheen kunt kijken, verandert het schrikken vaak in verwondering, want hoe kan het dat een kind met zijn gedrag precies op die knopjes van oude pijn drukt?
Als holistisch begeleider in mensontwikkeling vind ik dat misschien wel een van de mooiste kanten van mijn werk. Want hoewel ouders in eerste instantie aankloppen voor hun kind, ontdekken zij onderweg vaak ook dat er in henzelf iets wordt geraakt en in beweging komt. Het is dan ook niet ongewoon dat een vader of moeder na een aantal begeleidingsafspraken zelf aan komt schuiven; alleen of samen met de andere ouder/verzorgende. Niet omdat zij iets verkeerd doen, maar omdat zij nieuwsgierig zijn geworden naar hun eigen binnenwereld en naar dat wat zij vanuit hun eigen kindertijd hebben meegenomen.
Ik moet daarbij vaak denken aan een vis die in zee leeft.
Stel je eens voor dat je die vis uit het water haalt omdat hij moeite heeft om zijn weg te vinden. Je leert hem hoe hij beter kan zwemmen, hoe hij met de stroming mee kan bewegen en waar hij voedsel kan vinden. Je geeft hem alle aandacht en helpt hem sterker te worden. Maar wanneer je hem vervolgens terugzet in precies datzelfde water, met dezelfde stromingen en omstandigheden, kan het zomaar gebeuren dat hij opnieuw tegen dezelfde moeilijkheden aanloopt.
Zo is het soms ook met kinderen.
Een kind groeit niet los van zijn omgeving op. Het leeft in een gezin, tussen ouders, broertjes en zusjes en alle andere mensen die belangrijk voor hem zijn. Het voelt de sfeer in huis, leert van wat er wordt voorgedaan en neemt veel meer waar dan wij ons soms realiseren. Ouders, maar ook verzorgers zijn een belangrijk deel van die zee en juist daarom vind ik het zo bijzonder wanneer zij besluiten om breder te kijken en naar het water te kijken waarin het kind opgroeit.
Soms ontdekken zij dat er iets mag worden veranderd in hun manier van reageren, in de grenzen die gesteld worden of in de verwachtingen die zij van zichzelf en van hun kind hebben. Soms gaat het over meer rust in huis, wat minder moeten en over meer tijd om werkelijk naar elkaar te luisteren. Soms komen we uit bij iets van vroeger, bij het kind dat de ouder ooit zelf is geweest en dat op bepaalde momenten nog altijd een beetje meespreekt.
Wat ik dan regelmatig zie gebeuren, vind ik werkelijk prachtig. Ouders en verzorgers gaan thuis aan de slag met wat zij hebben ontdekt en merken dat hun kind soms als vanzelf een andere beweging begint te maken. We besluiten dan weleens om de begeleiding van het kind even op pauze te zetten of om wat meer tijd tussen de afspraken te laten, zodat het gezin de ruimte krijgt om te ontdekken wat er allemaal verandert nu de symbolische zee in beweging is gekomen door alle steentjes die daar in zijn gegooid.
Natuurlijk heeft een kind soms ook zijn eigen begeleiding nodig en ligt lang niet iedere hulpvraag bij de ouders, maar wat zou het jammer zijn wanneer wij alleen naar het kind kijken en vergeten hoeveel invloed de wereld om hem heen kan hebben.
En dat geldt niet alleen voor het Kind van 9, waar ik zo graag over vertel en schrijf. Ik zie die verbondenheid terug bij jonge kinderen die de wereld nog volop aan het ontdekken zijn, bij kinderen die langzaam een eigen kijk op het leven ontwikkelen en bij pubers die steeds meer hun eigen weg willen vinden. Iedere ontwikkelingsfase brengt iets nieuws met zich mee, niet alleen voor het kind, maar ook voor de ouders die met hun kind meegroeien.
Wat ik zo bijzonder vind aan mijn werk als holistisch ouder- en kindcoach is dat ik met een brede blik naar de ontwikkeling van kinderen én hun ouders mag kijken. Dat ik niet alleen het kind van vandaag ontmoet, maar soms ook iets herken van het kind dat de ouder ooit zelf is geweest. Dat ik steeds opnieuw mag ontdekken hoe een kleine verandering bij de één iets in beweging kan zetten bij de ander. Want soms hoeven we de vis niet alleen te leren hoe hij beter kan zwemmen. Soms mogen we ook eens kijken naar de zee waarin hij leeft.
Simone Nieuwhuis
De Jutter - Verwonderd vinden