Van appelpitje tot eigen richting
In zo’n klein appelpitje ligt al iets besloten wat je nog niet kunt zien: de aanleg om uit te groeien tot een appelboom. Dat pitje groeit niet alleen vanuit zichzelf, want de grond waarin het terechtkomt, de zon, de regen, de ruimte die het krijgt en de stormen die het moet doorstaan hebben allemaal invloed op de boom die uiteindelijk ontstaat en geen boom groeit precies hetzelfde.
Langzaam komen er wortels, een stam, takken die steeds verder reiken en ooit verschijnt er bloesem. Pas later komen de appels en dan verandert er iets, want met zo’n appel kun je alle kanten op. Je kunt er zo je tanden in zetten, er appelmoes van maken, een appeltaart bakken of iets maken wat nog niemand eerder heeft bedacht. De oorsprong is dezelfde, maar wat eruit ontstaat kan heel verschillend zijn. Zo is het ook met ons.
We krijgen iets mee vanaf het allereerste begin en worden onderweg gevormd door de mensen om ons heen, door de plek waar we opgroeien en door alles wat het leven ons brengt. Niet alles daarvan hebben we zelf gekozen.
Toch komen er steeds opnieuw momenten waarop we wél richting kunnen geven aan wat er is:
♡ Wat doe ik met wat ik heb verzameld?
♡ Wat wil ik meenemen?
♡ Wat mag ik anders doen?
♡ Welke kant wil ik vanaf hier op?
We hoeven niet af te zijn.
We mogen blijven groeien, opnieuw kiezen en ons steeds weer anders vormen met alles wat er al in ons zat en alles wat het leven onderweg heeft toegevoegd. Misschien is dat wel een van de mooiste dingen van mens-zijn: dat je nooit alleen bent wat er van je geworden is maar ook steeds opnieuw mag kiezen wat je ermee wilt doen.