Mijn biotensor tussen de bloemen
Soms valt mijn oog op mijn biotensor, zo tussen de droogbloemen en denk ik: daar past zij precies. Niet vooraan, niet als hét instrument dat alles verklaart, maar gewoon ertussen, net zoals in de natuur ook niets op zichzelf staat. Een grasspriet, een uitgebloeide bloem, een zaaddoos, iets wat ooit groen was en nu goudbruin kleurt; allemaal hebben ze iets eigens en toch ontstaat er, wanneer je ze bij elkaar zet, iets wat je van tevoren misschien helemaal niet had kunnen bedenken.
Zo kijk ik ook naar mijn werk, waarin niet één manier van kijken vooraan hoeft te staan, maar verschillende dingen naast elkaar mogen bestaan en soms juist in die samenhang iets zichtbaar wordt wat ik daarvoor nog niet had gezien. De biotensor hoort daar voor mij ook bij.
Ik hoef ook niet altijd meteen te weten waar iets naartoe leidt. Soms helpt het om gewoon te kijken, nog wat langer te kijken en ruimte te laten voor iets wat je samen dan misschien zomaar vindt.
Soms blijkt iets verrassend mooi bij elkaar te passen. Iets wat we van tevoren zelf nooit hadden kunnen bedenken.
Mijn zichtbare voelspriet
Mijn biotensor noem ik ook wel eens mijn zichtbare voelspriet, want eigenlijk hebben we allemaal voelsprietjes. Alleen zijn die van ons niet zichtbaar. Ze helpen ons de hele dag door om op te merken waar we ons prettig bij voelen, of wanneer we juist een beetje ruimte willen. Bij de ene schuif je bijna als vanzelf wat dichterbij, bij de ander voel je juist dat je wat afstand wilt. Alsof er al iets uitgewisseld is, nog voordat je er woorden aan hebt gegeven. Zo stel ik het mij graag voor: onze onzichtbare voelsprietjes die elkaar heel voorzichtig aftasten. Hoe is het bij jou? Hoe is het hier voor mij?
Wanneer ik de biotensor in mijn hand houd, dan komt er voor mij als het ware een zichtbaar voelsprietje bij. Niet omdat die beter weet wat goed voor jou is dan jijzelf, maar omdat het mij soms helpt om langer te kijken, een andere vraag te stellen en te onderzoeken wat jouw eigen voelsprietjes misschien al lang hadden opgemerkt.
