Ontdek jouw talenten!
Wacht niet tot de storm voorbij is... maar leer dansen in de regen.
Gestrand... en dan?
Je hoeft niet te springen om vrolijk te zijn, als je maar veerkracht hebt.
Laat je angst achter je...
Jij bepaalt jouw eigen weg
Geloof in jouw dromen

Soms lees ik iets in de krant waar ik blij van word. De link naar onderstaand artikel was zo'n momentje.
 

PIEPJONG
Als piepjonge leerkracht kreeg ik in mijn afstudeerjaar tijdens mijn LIO (Leraar In Opleiding) voor een half jaar de verantwoordelijkheid voor mijn eigen klas.
Ik weet nog goed dat dit voelde alsof er een droom was uitgekomen. Machtig!!

FIRESTARTER
In mijn klas zat Tom. Een klein, alleraardigst kereltje dat zijn enthousiasme uitte te door heel hard te gaan 'fladderen' met zijn handen. Hierdoor had Tom de nodige extra ruimte nodig in de kring. Tom was ook lang niet altijd op tijd bij de wc, wat er voor zorgde dat ik hem op mijn allereerste LIO-dag kokhalzend mocht gaan verschonen, omdat hij zijn ontlasting tot aan zijn nek had zitten (vraag mij niet hoe hij dit voor elkaar had gekregen, ik kan je alleen vertellen dat dit zo was...).

LABELS
Ik begeleidde hem zo goed als ik kon en was geraakt en vastbesloten om meer te leren over het op maat kunnen begeleiden van kids die iets anders van mij nodig hadden dan de gemiddelde leerling.
Dus besloot ik als piepjonge juf na de PABO een kopstudie te gaan doen waarmee ik mocht gaan lesgeven in het speciaal onderwijs. De kopstudie leerde mij zowel uit de boeken als in de praktijk over de inhoud van labels zoals: autisme, ADHD, dyslexie etc.

SPECIAAL PLEKJE
Als leerkracht is ieder kind jou dierbaar, maar sommigen krijgen ongemerkt een speciaal plekje in je hart. Een voorbeeld hiervan is Joëlle met wie ik zo nu en dan nog steeds contact heb. 
Joëlle had o.a. grote moeite met afscheid nemen van haar moeder (groot respect voor haar moeder!!), waardoor ik mijn ochtenkringen tijden lang samen met haar op mijn schoot heb gegeven totdat een eigen stoel vlak bij mij een optie voor haar werd.

Veel was spannend en dikwijls veel te veel, maar stapje voor stapje sloeg zij zich er dapper doorheen. Alle dagritmekaarten gingen onder de kopieermachine en met haar mee naar huis. Thuis gekomen speelde zij de dag tot in de details na, met dit keer zichzelf op de plek van juf. Ouders wisten daardoor precies met wat voor een juf zij te maken hadden, welke woorden zij gebruikte, welke liedjes zij zong, de soort humor etc. Ik had overdag dus een klein spionnetje in mijn klas ? .

Als bevlogen leerkracht geef je een kind -zo goed als je kunt- wat het nodig heeft en als ouders zul je hier waarschijnlijk nog heel wat schepjes bovenop doen!

Eén van Joëlle haar vele kwaliteiten was haar grote gevoeligheid, wat haar parten speelde op het moment dat er bijvoorbeeld sprake was van een verandering die voor haar nog niet goed te overzien was. 
Maar haar grote gevoeligheid maakte haar ook enorm creatief en erg zorgzaam naar haar mede klasgenoten toe.

Of Stef met zijn grote eigenwijsheid, waardoor hij met regelmaat stond af te koelen op de gang (wat zijn eigen keuze was). Stef wist mij alles te vertellen over de vliegtuigen die laag over ons kleuterplein vlogen.

En dan Nick uit groep 4, die opbloeide toen hij helemaal alleen achterin de klas mocht zitten i.p.v. vooraan. Achterin de klas had Nick de ruimte om zich heen en op die manier had niemand last van zijn bewegingsonrust (ook de juf niet ?). En zolang hij aan mij kon laten zien voldoende bij de les te zijn, was dat zijn plek.

Het leuke is dat ik al schrijvend merk dat er heel veel kids én ouders op speciale plekjes in mijn hart zitten en stuk voor stuk hebben zij bijgedragen aan mijn persoonlijke ontwikkeling. Zij hebben er mede voor gezorgd dat ik nu ben wie ik ben.

HOKJES
Wat ik pas veel later over Tom leerde, is dat Tom zijn gedrag bij het hokje autisme hoorde en dat van Joëlle idem (binnen autisme heb je vele soorten). Stef paste er misschien ook nog wel bij en gelukkig heeft Nick in dit verhaal het hokje ADHD voor zichzelf.

Het niet kennen van het passende hokje, heeft van mij destijds geen slechtere juf gemaakt. In tegenstelling, ik denk dat ik zelfs een betere was... Terwijl ik meebewoog met het kind waren mijn verwachtingen van dit kind net zo hoog als de verwachtingen die ik van zijn klasgenoten had. Ik kan mij oprecht niet herinneren dat ik ooit heb gedacht: 'Maar dat kun jij niet, want jij bent of hebt...'

JA MAAR
Tegenwoordig werk ik in mijn eigen praktijk, waarin ik regelmatig hoor: 'Ja maar dat kan ik niet, want ik ben autistisch, dyslectisch, heb ADHD'.

Ja, dus?....

Je beperken tot jouw hokje, jouw label is misschien wel het meest gevaarlijke wat je kunt doen als het op jouw persoonlijke ontwikkeling aankomt!!!
Jij bent namelijk zó veel meer en waar jij tot toe in staat bent is zoveel groter dan het hokje wat jij met vele anderen moet delen!

Jij bent uniek en jezelf ontwikkelen gaat je hele leven lang door. Je leert door te doen, te ervaren, onderuit te gaan en weer overeind te krabbelen. Samen met jouw ouders en de mensen die om jouw geven beklim je die soms oneindig lijkend hoge berg met zijn vele doodlopende en gevaarlijke paden, maar man wat leren jullie veel op weg naar die top!

ZIEN MET JE OREN
Ga voor het kind en durf achter het label te blijven kijken om te ervaren wat dát specifieke kind nodig heeft om zijn unieke kwaliteiten tot groei en bloei te laten komen. Geloof me, als je durft mee te bewegen is een label echt niet nodig en is het onnodig om een kind te omkaderen met een hokje. Het kind vertelt jou op zijn eigen manier wel wat het nodig heeft en de beste manier om dat te kunnen horen is nog steeds met de oren van jouw hart, want die oren openen vaak onze ogen voor het ongeziene...

HET ONGEZIENE
Wat dikwijls ongezien blijft, zijn de -vaak onbewuste- verwachtingen van pap en mam voor het kind of zelfs de verwachtingen van een hele familie waar het kind aan moet voldoen. Wat ook vaak ongezien blijft is hoe vader of moeder in hun vel zitten, hoe de zwangerschap en geboorte was, de mogelijke reacties op vaccinaties of storende reflexen die invloed hebben op de gehele ontwikkeling van een kind enz. enz.

Een kind is zóveel meer dan een label!
Het label is alleen nog maar het topje van de ijsberg....

WEET-JE
Tom is mijn 'firestarter' geweest om verder te gaan kijken dan mijn neus op dat moment lang was en heeft een deurtje geopent dat nooit meer dicht is gegaan.

Joëlle is uiteindelijk zelf het onderwijs ingegaan en ik weet zeker dat zij de kinderen daar écht zal en kan zien voor wie zij zijn.

Stef werkt als steward, vliegt de hele wereld over en heeft als doel om piloot te worden. Ik weet zeker dat hij de passagiers tijdens de vlucht net dat ene stukje extra mee geeft.
 

NB. Alle namen zijn gefingeerd

Lees hier het artikel in de Volkskrant:
 

Huisdieren die angstvallig uit de buurt blijven van die ene persoon of kinderen die zich ineens ‘achter moeders rokken’ verschuilen. Vaak kunnen wij de reden van het gedrag niet verklaren, het is on-logisch. Echter, jouw gevoel/intuïtie is er altijd eerder dan jouw verstand…
 

Logica
Logica is iets waar dieren en kinderen nog niet zo heel veel mee bezig zijn. Vertrouwen op je intuïtie is voor hen van levensbelang. Dieren doen alles met hun gevoel en blijven er hun hele leven heel dichtbij in de buurt. Iedereen kent wel de verhalen van vertrekkende dieren bij naderende natuurrampen. Dit vertrek is er reeds vaak lang voordat wij er logica aan kunnen verbinden. Wij mensen leren namelijk ons verstand te gebruiken, te redeneren, de logica achter dingen te zoeken en raken op die manier steeds verder van onze intuïtie verwijderd.

In mijn werk tijdens het begeleiden van ouders en kinderen ga ik veelal op mijn intuïtie af. Ik volg dan ook trainingen om mijn intuïtie verder te versterken en te ontwikkelen. Dit is een enorm lastig en vaak frustrerend proces, omdat mijn verstand er altijd wel weer iets van vindt. De beste behandelingen zijn voor mij dan ook de behandelingen die ik op gevoel durf te doen, waarbij ik moeiteloos kennis, ervaring en intuïtie in elkaar kan laten overlopen.

Onderbuikgevoel
Heb jij dat ook wel eens, zo’n mistig onderbuikgevoel bij bepaalde mensen? Zo’n gevoel waar je jouw vinger niet achter kunt krijgen, het niet helder kunt krijgen waar dat gevoel op gestoeld is? Het contact is té leuk om mee te stoppen of de ander laat alles zo logisch klinken dat het wel goed moét zijn… Achteraf wordt het vaak pijnlijk duidelijk wat jouw onderbuikgevoel jou probeerde te vertellen: NIET DOEN of WEES OP JE HOEDE!

In mijn 5 jaar als zelfstandige heb ik dit al een paar keer meegemaakt en iedere keer doet het weer pijn. Zo ook deze zaterdagochtend toen ik heel relaxed mijn mail opende: boos was ik, vol ongeloof, ik voelde mij gefrustreerd en verraden, maar vooral verdrietig. Door datgene wat ik las was mijn mistige onderbuikgevoel in één keer helder, kon ik het in de ogen kijken en het keek verre van blij… weer niet geluisterd. Gelukkig geen natuurramp, maar wel opnieuw teleurgesteld in een persoon, een collega waarop ik gesteld was. Ik lijk maar niet te kunnen wennen aan het gegeven dat je de ander kunt gebruiken voor eigenbelang, dat is niet de manier waarop ik onderneem…

De beste vóór de wereld
Dit soort ervaringen geven je echter wel de mogelijkheid om te groeien als ondernemer. Ze kunnen je nieuwe energie geven en je helpen om net dat ene stapje harder te gaan lopen. Het zijn de momenten waaruit blijkt uit wat voor een soort ondernemers-hout je bent gesneden: vlucht je weg van het ongemakkelijke gevoel, verlamt het je dusdanig dat je stopt met ondernemen of besluit je jouw rug te rechten, de wonden te likken en er weer enthousiast voor te gaan? Ik kies voor het laatste, want ik ben een ondernemer, een ondernemer die de beste vóór de wereld wil zijn, niet de beste ín de wereld...

Uit onderzoek is gebleken dat 80% van de mensen maar 30% van hun longcapaciteit gebruikt. Door de stress die wij in het dagelijks leven ervaren, gaan wij hoger en oppervlakkiger ademen, i.p.v. laag en in onze buik. Onze organen én hersenen krijgen op deze manier een stuk minder zuurstof om hun werk goed te kunnen doen. Ademen is daarom ook een proces van het hele lichaam en de geest.

Immuunsysteem
Ademen is iets wat vanzelf hoort te gaan en gelukkig is dat in de meeste gevallen ook zo. Je pompt dan voldoende zuurstof rond, waardoor je je meer ontspannen zult voelen én tegelijkertijd versterk je je immuunsysteem. Pas als ademen moeilijk gaat, merk je hoe belangrijk vrij ademen is en hoe vermoeiend het is om de adem te moeten halen.

Klachten
Door onjuist ademen kunnen klachten ontstaan zoals hoofdpijn, buikpijn en rugpijn, concentratie-, slaap- en zindelijkheidsproblemen en zelfs gevoelens van angst en onzekerheid.

Het is niet voor niets dat ik tijdens mijn yogalessen niet meer opschrik van luid darmgeborrel of een geluid dat zijn oorsprong daar vandaan heeft... Dat zijn de momenten waarop wij ons bewust overgeven aan onze ademhaling. Hierdoor krijgen mede onze darmen de ruimte om hun werk goed te kunnen uitvoeren wat de spijsvertering en de doorstroming in onze buik bevordert.

Pas vanaf een jaar of zes is het zinvol om aandacht te besteden aan de ademhaling van je kind. Onder de 6 jaar is het heel natuurlijk dat deze kinderen sneller ademhalen. Kinderen met veel onrust in hun lijf ademen altijd te snel. Kinderen die een te langzame ademhaling hebben zijn eerder geneigd rustig in een hoekje te gaan zitten en zich bijna onzichtbaar te maken. Daarnaast ademen veel kinderen door de mond in plaats van door de neus, wat mogelijk een oorzaak kan zijn voor vele KNO-problemen. Veel kinderen in mijn praktijk ademen verkeerd en dit heeft natuurlijk invloed op de manier waarop zij in hun vel zitten.
 

Ademtips
Er zijn een aantal simpele oefeningen die je met je kind kunt doen om de ademhaling te verbeteren. Het is daarbij belangrijk dat jouw kind leert dat de buik daarvoor het beste plekje is.

  • Speel ‘blaasspelletjes’ m.b.v. een rietje en lichte voorwerpen zoals veertjes en pingpongballetjes. Deze materialen lenen zich goed voor het opzuigen en verplaatsen of door weggeblazen te worden. Op die manier kun je leuke wedstrijdjes spelen met een heus ‘blaasparcour’. 
  • Vul een bak met lauw water en zeepsop en blaas samen een heleboel grote bellen!
    Dit kan ook op een vlakke ondergrond gedaan.
  • Koop een stukje slang bij de bouwmarkt en gebruik deze in een lege petfles of tijdens het badderen. Onze kinderen konden zich hier altijd tijden lang mee vermaken!

Een rietje helpt om de adem beter onder controle te houden en kan ook helpen bij een ‘open-mond-ademhaling’. Hiervoor kun je ook een ‘Hoeihoeikus’ gebruiken die je tussen je lippen klemt en welke een leuk geluid ten gehore brengt op het moment dat je er doorheen blaast.

  • Bellenblazen voor de wat gevorderde blazers.
  • Leg een warme hittepit op de buik van jouw kind en daarop de lievelingsknuffel. Het is de bedoeling dat de knuffel moet gaan bewegen. De buik kan dit doen door bij de inademing omhoog te gaan en bij de uitademing weer omlaag. In plaats van de hittepit en de knuffel, kun je hiervoor natuurlijk ook gewoon de handen gebruiken.
  • Yoga oefeningen voor kids zijn natuurlijk geweldig om te doen. Hiervoor zijn er allerlei leuke kaarten op de markt gebracht zoals de kaartenset 'Ademspelkaarten voor kinderen' van Helen Purperhart of die van Monique Thoonsen met haar 'Wiebelen en friemelen hulpkaarten'.
     

Heel veel plezier met de bewuste ademmomentjes!